جلوگیری از تغییرات اقلیمی: یک رویکرد کلی 

برای جلوگیری از تغییرات اقلیمی و محدود کردن خسارت‌های ناشی از فاجعه‌هایی که ممکن است در آینده رخ دهند به یک رویکرد کلی در دولت نیاز داریم.

بر اساس مطالعه‌ای که در سال 2021 در فرونتیرز منتشر شد، هیوستون، شیکاگو و لس آنجلس دارای بالاترین سرانه انتشار گازهای گلخانه‌ای در جهان هستند. این مطالعه با استفاده از آخرین داده‌های موجود (از سال 2009 و 2010) میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای هر شهر را بر اساس بخشی که در آن قرار دارند تجزیه و تحلیل کرد و ثابت کرد میزان زیادی از  این انتشارها ناشی از حمل ‌و نقل هستند.

جلوگیری از تغییرات اقلیمی: منبع آلودگی

درواقع بر اساس داده‌های به دست آمده از EPA بخش حمل‌ونقل، بزرگ‌ترین منبع آلودگی در ایالات متحده است و وسایل نقلیه سبک (یا خودروهای سواری) مسئول انتشار 58 درصد از این آلاینده‌ها هستند. در کل تحقیقات EPA و مطالعه‌ای که در مورد جلوگیری از تغییرات اقلیمی در سال 2021 انجام شد نشان‌دهنده این واقعیت است که سیستم‌های حمل و نقل شهرهای آمریکا به شکلی ناپایدار و بیش از حد به خودروها متکی هستند. 

پس در صورتیکه واقعا ایالات متحده می‌خواهد به هدف خود برای سال 2030 که شامل کاهش 50 درصدی گازهای گلخانه‌ای این کشور است برسد. باید به کاهش میزان رانندگی فکر کند. (این هدف به منظور محدود کردن گرمای زمین تا 1.5 درجه سانتیگراد یا کم‌تر تعیین شده است.)

جلوگیری از تغییرات اقلیمی: کاهش رانندگی دشوار است

با این حال کاهش رانندگی در ایالات متحده کار دشواری است، زیرا شهرهای آمریکا و به ویژه شهرهای واقع در جنوب غربی برای راننده‌ها ساخته شده‌اند. اغلب اوقات دوچرخه‌ سواری و پیاده‌روی جزو گزینه‌های شهروندان نیستند و در جایی که امکان استفاده از وسایل نقلیه عمومی هم وجود دارد شهروندان نمی‌توانند با استفاده از آن‌ها از حومه شهر به مرکز شهر بروند یا این مسیر را برگردند. 

جف اسپک (Jeff Speck) که یک برنامه‌ریز شهری و نویسنده کتاب «شهر مناسب برای پیاده‌روی» است می‌گوید: «در واقع تنها یک راه منطقی برای رسیدن به جایی که می‌خواهید بروید وجود دارد و این راه هم معمولاً مستقیم نیست. مسیرها با فرض اینکه رانندگی تنها حالت مناسب برای حمل و نقل است سازماندهی شده‌اند.»

 دلیل انتشار گازهای گلخانه‌ای 

گازهای گلخانه‌ای که از طریق سیستم حمل و نقل ایجاد می‌شوند یک واقعیت اجتناب‌ناپذیر نیستند. امکان جلوگیری از تغییرات اقلیمی وجود دارد اما این گازها به دلیل سیاست‌های دولتی ایجاد می‌شوند. برای مثال نحوه ساخت اولیه بزرگراه‌ها و لایحه ساختِ زیرساخت، مشکل دارند، بر اساس این لایحه بودجه جدید برای حمل و نقل عمومی تا 39 میلیارد دلار کاهش یافته است و در عوض 110 میلیارد دلار برای بهبود، گسترش و ساخت بزرگراه‌ها، پل‌ها و جاده‌های جدید اختصاص یافته است.

تبدیل کردن شهرها به مکان‌هایی مناسب برای پیاده‌روی بیشتر، کار آسانی نیست، اما کارهایی هستند که مقامات می‌توانند برای ایجاد یک اکوسیستم حمل‌ونقل ایمن‌تر و دموکراتیک‌تر انجام دهند و با جلوگیری از تغییرات اقلیمی، تاثیر مثبتی بر بحران آب‌وهوایی بگذارند. 

من با برنامه‌ریزهای  شهری و پژوهشگران حمل و نقل صحبت کردم و از آن‌ها مسائلی در مورد مهم‌ترین استراتژی‌های محدود کردن اتکا به خودرو در شهرها را یاد گرفتم. در نتیجه این گفتگوها راه حل‌های زیر را برای جلوگیری از تغییرات اقلیمی پیدا کردم که همه آن‌ها در سطح شهرداری قابل اجرا هستند.

عکاس: myung just Chung. منبع Getty images

ایمن سازی خیابان‌ها برای دوچرخه‌ها و عابران پیاده

فاصله بسیاری از مسیرهایی که مردم با ماشین طی می‌کنند به نوعی است که برای دوچرخه‌ سواری مناسب هستند، برای مثال زمانی که برای صرف شام یا فعالیت‌هایی مانند سینما رفتن بیرون می‌روند. اما ممکن است مردم به خاطر این‌که دوچرخه سواری خطرنا‌ک است رانندگی را انتخاب کنند. ممکن است مردم مجبور شوند از یک بزرگراه عبور کنند یا در جاده‌هایی حرکت کنند که در آن‌ها مسیر مناسب برای دوچرخه سواری وجود ندارد.

در مکان‌هایی که خرید دوچرخه در میان مردم افزایش پیدا کرده است ( ممکن است به بزرگی شهری مانند آمستردام باشند، (این شهر شبکه دوچرخه‌ سواری گسترده‌ای دارد و شهروندان دوچرخه‌سواری را به رانندگی ترجیح می‌دهند)، یا این‌که فقط به اندازه یک محوطه دانشگاهی باشند) امنیت دوچرخه سواران و عابران پیاده بر خودروها در اولویت قرار می‌گیرد.

جلوگیری از تغییرات اقلیمی: مشکلات حومه شهرها

چنین شرایطی در بیشتر شهرها و به ویژه در حومه شهرها وجود ندارد. بنابراین در این شهرها حرکت کارآمد خودروها نسبت به برقراری امنیت برای هر نوع حالت حمل و نقل دیگری در اولویت قرار می‌گیرد و همین باعث می‌شود تصادفات و تلفات رخ دهند. سیستم حمل و نقلِ خودرو محور باعث افزایش سالانه و مداوم تلفات مربوط به تصادف با عابران پیاده می‌شود. بر اساس گزارش انجمن ایمنی بزرگراه فرمانداران (GHSA) این نوع تلفات در سال 2020 به میزان 21 درصد افزایش یافتند.

اسپک در مورد تلاش برای جلوگیری از تغییرات اقلیمی گفت: «مشکل اینجا است که لحظه‌ای که از (جاده) محلی خارج می‌شوید، احتمالاً وارد محیطی خواهید شد که برای دوچرخه سواری ایمن نیست زیرا مسیرهای دوچرخه سواری جدا نیستند.»

جلوگیری از تغییرات اقلیمی: خطوط دوچرخه سواری

با اضافه کردن خطوط محافظت شده مخصوص دوچرخه سواری ( که با یک مانع و برای حفظ امنیت از خطوط ماشین جدا شده‌اند) می‌توان دوچرخه سواری را به یک جایگزین ایمن و در دسترس برای رانندگی در مسیرهای کوتاه‌تر تبدیل کرد. رالف بوهلر (Ralph Buehler) رئیس امور شهری و برنامه‌ریزی در ویرجینیا تِک می‌گوید؛ اساساً باید مسیرهای مخصوص دوچرخه‌ سواری با چیزی غیر از «یک تکه رنگ» جدا شوند. 

این مسئله در طول سال اول همه‌گیری مشخص شد؛ GHSA متوجه شد که با وجود کاهش ترافیک در سال 2020 در دوران اوج همه‌گیری، میزان مرگ و میر عابران پیاده حدود 42 درصد افزایش یافت. کاهش ترافیک به تنهایی نمی‌تواند باعث افزایش امنیت دوچرخه سواری و پیاده‌روی شود. درعوض باید خود خیابان‌ها را با در نظر گرفتن موارد ایمنی دوباره طراحی کنند.

طراحی مجدد خیابان‌ها

این نوع طراحی مجدد علاوه بر این‌که باعث افزایش انگیزه برای پیاده‌روی و دوچرخه سواری می‌شود برای جلوگیری از تغییرات اقلیمی هم مفید است. بر اساس تحقیقات اسپک، مشخص شده است که اگر خطوط رانندگی با عرض 12 تا 14 متر را به خطوطی با عرض 10 متر، تبدیل کنیم می‌توانیم سرعت متوسط ​​خودروها را از 60 کیلومتر در ساعت به 45 کیلومتر در ساعت کاهش دهیم. 

به اینصورت فضایی برای اضافه کردن خطوط مخصوص دوچرخه سواری یا پارک‌های موازی در کنار خیابان ایجاد می‌شود، این فضاها بهتر می‌توانند در برابر ترافیک از پیاده‌روها محافظت کنند.

جلوگیری از تغییرات اقلیمی با تغییرات ارزان

اسپک گفت؛ همچنین ثابت شده است که با ایجاد تغییرات نسبتاً ارزان مثل تبدیل خیابان‌های یک طرفه به خیابان‌های دوطرفه یا کاهش شعاع پیاده‌روی به شکلی که اتومبیل‌ها زمان چرخیدن به سمت راست بیشتر سرعت خود را کاهش دهند می‌توان میزان تصادف‌ها و صدمات را کاهش داد. 

با توجه به مطالعات انجام شده در شهرهایی که این نوع تغییرات را ایجاد کرده‌اند، مشخص شده است مردم به شکل قابل توجهی کم‌تر از قبل از اتومبیل‌های خود استفاده می‌کنند. شهر اسلُو، در مناطقی که عبور عابران پیاده زیاد است جاده‌های خود را مجددا طراحی کرده است، به صورتی که 91 درصد از جاده‌ها دارای محدودیت سرعت کم‌تر از 50 کیلومتر در ساعت هستند، همچنین سیستم خطوط دوچرخه سواری هم در این شهر گسترش یافته است. بین سال‌های 2014 تا 2020 شاهد افزایش 77 درصدی ترافیکِ دوچرخه در این شهر بوده‌ایم.

نمونه‌های آمریکایی

نمونه های آمریکایی که برای جلوگیری از تغییرات اقلیمی دست به چنین اقداماتی زده‌اند هم وجود دارد. فیلادلفیا بر روی چندین مایل‌ از مسیرهای حفاظت شده مخصوص دوچرخه‌سواری، سرمایه‌گذاری کرد و این کار باعث شد از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۷ تعداد افرادی که با دوچرخه سر کار می‌رفتند حدود 70 درصد افزایش پیدا کند. این آمار با وجود افزایش ازدحام جمعیت و امکاناتِ ضعیف وسایل نقلیه عمومی ثبت شده‌اند.

عکاس: Kathy  منبع unsplash

بوهلر اضافه کرد که برای اینکه چنین تغییراتی موفقیت‌آمیز باشند باید بین مناطق هم ارتباط وجود داشته باشد. اگر می‌خواهید یک مسافت کوتاه‌تر را برای گرفتن غذای بیرون‌بر یا خرید مقداری خواربار طی کنید، ممکن است بیشتر این مسیر برای دوچرخه‌ سواری یا پیاده‌روی مناسب باشد البته به جز مواقعی که، یک تقاطع بزرگراهی مهم، در مسیر وجود دارد. 

شهرها برای ترویج پیاده‌روی و دوچرخه‌ سواری باید مسیرهایی مناسب برای وسایل حمل و نقلی که با نیروی انسانی کار می‌کنند ایجاد کنند که به تمام مکان‌هایی که افراد معمولی به آن‌ها رفت و آمد دارند راه داشته باشند. این کارها باعث جلوگیری از تغییرات اقلیمی و کاهش بحران‌های آب و هوایی می‌شوند.

شهرهای مخصوص پیاده‌روی

زمانی که در مادرید زندگی می‌کردم تقریبا می‌توانستم پیاده یا با استفاده از وسایل نقلیه عمومی به هر مکانی که می‌خواهم بروم و لازم نبود از بزرگراهی که دارای زیرساخت عابر پیاده نبود عبور کنم. وقتی نیمه‌های شب مترو کار نمی‌کرد مسیر 30 دقیقه‌ای کلاب‌ها تا خانه را پیاده‌روی می‌کردم. حتی در تاریکی شب هم هیچ گذرگاهی وجود نداشت که من به عنوان یک عابر پیاده در آن امنیت نداشته باشم. بوهلر گفت که نمونه‌هایی از ارتباطات مشابه را می‌توانیم در ایالات متحده هم پیدا کنیم، معمولا این موارد در نزدیکی مدارس هستند.

جلوگیری از تغییرات اقلیمی: مسیر امن

بوهلر گفت: «برنامه‌ای با عنوان مسیر امن به مدرسه، وجود دارد که تلاش دارد مسیرهای امنی به سمت مدرسه طراحی کند. همچنین می‌توانید چنین برنامه ای را برای مراکز اجتماعی هم در نظر بگیرید. نکته اصلی که در اینجا وجود دارد طراحی شبکه‌ها است.»

مقاله مرتبط پیشنهادی برای مطالعه: خطر انقراض حشرات: جهان ما بدون حشرات متوقف خواهد شد

 

مسیرهای امن به مدرسه نقطه شروع هستند، اما اگر شهرها واقعا می‌خواهند به منظور جلوگیری از تغییرات اقلیمی دوچرخه‌سواری و پیاده‌روی را ترویج کنند باید برای مکان‌های دیگری مانند داروخانه‌ها و رستوران‌ها نیز مسیرهای امنی توسعه دهند. با این حال در حال حاضر مانع بسیار بزرگی بر سر راه انجام این کار وجود دارد و آن هم منطقه‌بندی است. 

توقف منطقه‌بندی خانوادگی برای افزایش توسعه با ترکیب کاربرد

ظاهرا به نظر می‌رسد منطقه‌بندی خانوادگی، یک سیاست مربوط به مسکن است که با محدود کردن توسعه آپارتمان‌ها، خانه‌های شهری یا هر خانه دیگری که به عنوان خانه مستقل محسوب نمی‌شود، محله‌هایی آرام و خلوت ایجاد می‌کند.

این سیاست در ایالات متحده خیلی رایج است (75 درصد از زمین‌های مسکونی در منطقه‌بندی خانوادگی قرار دارد) و همان‌طور که همکار من اورشلیم دمساز (Jerusalem Demsas) اشاره می‌کند این سیاست به شدت مضر است. این سیاست تأثیر نژادپرستانه‌ای داشته است، زیرا از آن برای حذف افراد رنگین پوست از محله‌های خاص استفاده می‌شود و در کل با محدود کردن عرضه، هزینه مسکن را هم افزایش می‌دهد.

مشکلات منطقه‌بندی

مشکل دیگری که در مورد منطقه‌بندی خانوادگی وجود دارد این است که باعث افزایش استفاده از خودرو می‌شود، همین باعث می‌شود تلاش‌ها برای جلوگیری از تغییرات اقلیمی به نتیجه نرسد. ممکن است در مناطقی که برای خانواده های خاصی، منطقه‌بندی شده است، توسعه زیادی وجود نداشته باشد. هدف از ایجاد چنین مناطقی این است که مردم در یک منطقه زندگی کنند و سپس با ماشین سر کار بروند و به فعالیت‌های تفریحی و فروشگاه‌ها دسترسی پیدا کنند.

جلوگیری از تغییرات اقلیمی: جعبه های بنتو

برایان جنسک (Brian Jencek) مدیر برنامه‌ریزی در HOK که یک شرکت برنامه‌ریزی و طراحی است گفت: «ما جعبه‌های بنتو را ایجاد و تقسیم‌بندی کردیم. هرگز اجازه ندادیم سس و برنج با هم تماس داشته باشند. حالا ما خورش می‌خواهیم، ​​اما برای این کار باید برنامه‌ریزی که قدمتی بیش از یک قرن دارد را خنثی کنیم.»

شهر ۲۰ دقیقه‌ای

بهترین راه برای تهیه این خورش، ایجاد توسعه با ترکیب کاربری است. این چیزی است که باعث تسهیل چیزی به اسم شهر 20 دقیقه‌ای می‌شود، این نامی است که جنسک به آن اشاره می‌کند. شهر 20 دقیقه ای به معنای این است که فاصله شما با هر مکانی که به آن نیاز دارید فقط به اندازه 20 دقیقه پیاده‌روی کردن است. از محل کار و مدرسه گرفته تا داروخانه، کلینیک‌ها، مراکز اجتماعی و پارک‌ها. چنین چیزی در شهری با ترکیب کاربری امکان‌پذیر است. اما در بیشتر حومه‌های شهرهای آمریکا، سیاست منطقه‌بندی خانوادگی اجازه چنین کاری را نمی‌دهد.

شهرهای 20 دقیقه ای برای جلوگیری از تغییرات اقلیمی مهم هستند. مثالی که در مورد شهر مادرید زدم را دوباره در نظر بگیرید، توسعه با ترکیب کاربری به معنای این بود که تقریبا همه چیز در فاصله چند قدمی شما قرار دارد. در چنین شهری من از محل زندگی‌ام می‌توانم تا مدرسه پیاده‌روی کنم، بین راه کنار یک نانوایی بایستم، در راه برگشت به خانه در یک سالن زیبایی تمام خدمات مورد نیازم را دریافت کنم و شب برای شام به دیدن دوستم بروم. هر جایی که می‌خواهم بروم یا پیاده‌روی می‌کنم یا از وسایل نقلیه عمومی استفاده می‌کنم. 

جلوگیری از تغییرات اقلیمی: محدودیت منطقه‌بندی 

این مثال را با خانه پدربزرگ و مادربزرگم که در وِست بلومفیلد میشیگان و در حومه دیترویت است مقایسه کنید. به خاطر منطقه‌بندی خانوادگی تنها فعالیتی که می‌توانیم با پای پیاده انجام دهیم، ملاقات با پسرعموهایم است که در حومه شهر زندگی می کنند. برای رفتن به رستوران، قرار ملاقات یا خرید باید حتما از ماشین استفاده کنیم.

امکان ندارد که برای جلوگیری از تغییرات اقلیمی وست بلومفیلد را تخریب کنیم و آن را به عنوان یک شهر 20 دقیقه‌ای بازسازی کنیم. اما بر اساس گفته های اسپک یک مورد از تغییراتی که ممکن است در طول زمان باعث افزایش توسعه شهرهای مناسب برای پیاده‌روی شود حذف منطقه‌بندی خانوادگی در مناطقی است که فاصله کمی با ایستگاه‌های وسایل نقلیه عمومی دارند. با انجام این کار فضاهای تجاری هم توسعه پیدا می‌کنند و این موضوع به نفع ساکنان آن منطقه خواهد بود. همچنین کسانی که نزدیک به خدمات جدید زندگی نمی‌کنند می‌توانند از طریق وسایل نقلیه عمومی به آن‌ها دسترسی داشته باشند و نیاز به خودرو کاهش پیدا می‌کند.

عکاس kayden ralph  منبع: unsplash

جلوگیری از تغییرات اقلیمی: واحدهای مسکونی

بر اساس گفته های اسپک، افزایش  منطقه‌های مسکونی در نزدیکی وسایل حمل و نقل عمومی به معنای این است که صاحب خانه‌ها می‌توانند واحدهای مسکونی جانبی یا آپارتمان‌های مخصوص افراد مسن (یک واحد مسکونی مستقل) به خانه خود اضافه کنند. این کار علاوه بر جلوگیری از تغییرات اقلیمی به افرادی که درآمد متوسط ​​و کمی دارند کمک می‌کند نزدیک وسایل نقلیه عمومی باشند، بحران مسکن را کاهش می‌دهد و افراد بیشتری می‌توانند در مناطق مناسب برای پیاده‌روی و استفاده از وسایل نقلیه عمومی زندگی کنند.

جنسک گفت؛ درست است که افزایش توسعه اغلب با افزایش ارزش دارایی و اعیان‌سازی محله‌ها همراه است، اما اگر توسعه با ترکیب کاربری با مشارکت جامعه انجام شود می‌تواند مزایای اقتصادی توسعه را بدون افزایش قیمت‌ها حفظ کند. نتیجه نهایی تغییر منطقه‌بندی در محله‌های مختلف متفاوت است ولی لزوماً به معنای بازسازی کامل یک جامعه نیست.

 برای مثال بازسازی می‌تواند شامل اضافه کردن یک پارک اجتماعی یک هکتاری به محله‌ای باشد که به مکان‌های تفریحی دسترسی ندارد یا ایجاد شبکه‌ای از خیابان‌های امن‌تر  که ماشین‌ها با سرعت کمتری در آن‌ها رانندگی می‌کنند که باعث می‌شود رستوران‌ها فضای باز، سالن خود را گسترش دهند.

ایده این کار ساده است، کافی است یک زمین کاربری جدید به یک محله اضافه کنید یا یک فعالیت یا مکان تجاری ایجاد کنید که بدون ماشین هم قابل دسترسی باشد.

برای جلوگیری از تغییرات اقلیمی از راننده‌ها هزینه رانندگی بگیرید

دو راه حل اول برای جلوگیری از تغییرات اقلیمی بر روی کاهش نیاز به رانندگی متمرکز بودند. اما مردم همیشه هم به خاطر نیاز خود رانندگی نمی‌کنند، آنها معمولا به خاطر این‌که رانندگی راحت و ارزان است این کار را انجام می‌دهند. 

درست است که هزینه اولیه تهیه یک ماشین بالا است و هزینه‌های بنزین و بیمه هم وجود دارند. اما سایر هزینه‌های رانندگان (برای مثال تعمیر و نگه‌داری جاده، چراغ‌های راهنمایی و پلیس راهور) تا حد زیادی از طریق یارانه پوشش داده می‌شوند. اسپک گفت که برآوردها نشان می‌دهند یارانه رانندگی شامل 10 دلار برای هر یک دلاری که یک راننده خرج می کند است و در مقابل 1.50 دلار برای حمل و نقل عمومی صرف می‌شود. 

هزینه‌های نگه‌داری از ماشین

بخش عمده‌ای از این یارانه‌ها از طریق مالیات پرداخت می‌شود و مردم چه رانندگی کنند و چه این کار را انجام ندهند باید مالیات آن را پرداخت کنند، اما هزینه‌های غیرمستقیم زیادی هم وجود دارند؛ برای مثال اعضا خانواده‌هایی با درآمد بالاتر از بزرگراه‌ها استفاده می‌کنند اما مجبور نیستند برای سروصدا و انتشار گازهای گلخانه‌ای در محله‌های کم درآمدی که بزرگراه‌ها از آن عبور می‌کنند هزینه‌ای پرداخت کنند. همچنین هزینه‌های آب و هوایی رانندگی انبوه و عدم جلوگیری از تغییرات اقلیمی بر روی همه تاثیر می‌گذارد و فرقی ندارد ماشین داشته باشید یا نه.

جلوگیری از تغییرات اقلیمی: هزینه ترافیک و مالیات

یکی از راه‌حل‌هایی که برای این مشکل وجود دارد اجرای هزینه طرح ترافیک است. یعنی اگر راننده‌ها در مکان‌هایی با ترافیک بالا در ساعات اوج ترافیک رانندگی کنند باید هزینه بپردازند. هزینه طرح ترافیک در مرکز لندن اعمال می‌شود و شهر نیویورک هم برنامه‌هایی برای انجام این کار دارد البته ممکن است این برنامه‌ها اجرایی نشوند. طرح دیگر هم  افزایش مالیات بنزین است، یعنی با اجرای این طرح راننده‌های واقعی به جای مالیات عمومی هزینه‌های زیرساخت خودرو را می‌پردازند. هر دو این طرح‌های  کنترل‌ قیمت می‌توانند انگیزه رانندگی را کاهش دهند و به جلوگیری از تغییرات اقلیمی کمک کنند.

کاهش پارکینگ‌ها

اما بسیاری از کارشناسان معتقدند اگر رانندگی تا این حد راحت نباشد میزان استفاده از خودرو هم بیشتر محدود می‌شود. یکی از راه‌های ساده‌ای که برای انجام این کار وجود دارد کاهش ارائه پارکینگ است.

هر نوع وسیله حمل و نقل به یک ترمینال نیاز دارد. هواپیماها، فرودگاه و قایق‌ها، بندرهای دریایی دارند و مسافران و شرکت‌ها برای استفاده از هر دو آن‌ها باید هزینه پرداخت کنند. برایان تیلور (Brian Taylor) مدیر مؤسسه مطالعات حمل و نقل در دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس گفت: اما در مورد خودروها، هزینه پارکینگ «روی هزینه‌های کالاهایی که می‌خرید اضافه می‌شود.»

فروشگاه مواد غذایی محلی خود را در نظر بگیرید، فضای پارکینگ معمولا بزرگ‌تر از فضای تجاری است و استفاده از آن رایگان است. انتظار می رود که فروشگاه مواد غذایی هزینه پارکینگ را از طریق درآمد حاصل از فروش پرداخت کند.

اولویت پارکینگ‌ها نسبت به موارد مهم‌تر

تیلور گفت: «ما طوری رفتار می‌کنیم انگار این پارکینگ‌ها مقدس هستند. اگر نحوه تخصیص فضای محدود را در نظر بگیرید متوجه می‌شوید که فضای نگه‌داری وسایل نقلیه در اولویت قرار می‌گیرد. همین باعث ایجاد مشکلات زیادی می‌شود.»

وسایل نقلیه مربوط به تحویل کالا و وسایل نقلیه‌ای که مسافرین آن باید کنار خیابان پیاده شوند هیچ فضایی ندارند و باعث توقف ماشین‌های پشت سر خود و ایجاد ترافیک می‌شوند. افرادی که دور می زنند و دنبال پارکینگ می‌گردند و می‌دانند که می‌توانند به جای پرداخت هزینه پارکینگ به صورت رایگان در خیابان پارک کنند باعث ایجاد ترافیک می‌شوند. برای جلوگیری از تغییرات اقلیمی این شرایط باید رفع شوند. 

همچنین از آن‌جایی‌که مسئولان شهرها برای اکثر انواع توسعه‌ها، ایجاد فضایی برای اختصاص به پارکینگ را الزامی می‌کنند، توسعه تجاری (و بنابراین ارتباطات) به خاطر نیاز به پارکینگ متوقف می‌شود.

جلوگیری از تغییرات اقلیمی: ایجاد محدودیت 

در اکثر شهرهای آمریکا لازم است توسعه دهندگان حداقل فضای پارکینگ را ایجاد کنند، این یعنی ساختمان‌های آپارتمانی و توسعه‌های جدید باید فضای مشخصی را در اختیار مردم بگذارند تا آن‌ها بتوانند خودروی خود را ترک کنند. با وجود ارزشی که این فضا دارد، یا به صورت رایگان و یا با هزینه‌ای بسیار پایین‌تر از قیمت بازار (با توجه به اینکه این فضا چقدر ارزشمند است) در اختیار مردم قرار می‌گیرد. 

اگر شهرها این حداقل‌های خود در مورد الزامات پارکینگ را برای توسعه دهندگان حذف کنند، انگیزه خیلی کم‌تری برای ارائه پارکینگ رایگان وجود خواهد داشت. توسعه‌دهنده‌های خصوصی احتمالاً هنوز هم بیرون خیابان فضایی برای پارکینگ می‌سازد اما هزینه آن را دریافت می‌کنند.

مقاله مرتبط پیشنهادی برای مطالعه: گرمایش زمین چطور و چگونه به ما آسیب می زند

 

تیلور گفت برای مثال در لس آنجلس ممکن است قیمت واقعی یک فضای پارکینگ زیرزمینی 60.000 دلار باشد. بنابراین آپارتمانی که 520000 دلار قیمت دارد و با دو پارکینگ زیرزمینی ارائه می‌شود را می‌توان به قیمت 360.000 دلار فروخت، زیرا مالک ساختمان آن پارکینگ را با قیمت واقعی 60.000 دلار برای فروش گذاشته است. در چنین حالتی ممکن است یک خانواده از خرید ماشین دوم صرف نظر کند و به جای آن یک دوچرخه برقی بگیرد.

پیشنهاد تیلور به شهرداری‌ها

تیلور به شهرداری‌ها پیشنهاد کرد برای جلوگیری از تغییرات اقلیمی و کاهش انگیزه مردم برای پارک کردن در کنار خیابان‌ها بهتر است قیمت را بر اساس متر افزایش دهند، حاشیه پیاده‌روها را به شکل متفاوتی مدیریت کنند، یا در برخی مناطق همه پارکینگ‌ها را با هم حذف کنند و فقط اجازه سوار شدن، پیاده شدن و اجازه تردد اسکوتر و دوچرخه را بدهند.

همه اینها استراتژی هایی هستند که باید همزمان با گسترش اتصال منطقه‌ها به ویژه در زمینه حمل و نقل عمومی اجرا شوند. 

برای مثال به راحتی می‌توان شرایطی را تصور کرد که در آن مالیات بنزین و هزینه هر متر پارکینگ به جوامع کم درآمدی که به وسایل حمل و نقل عمومی دسترسی ندارند آسیب بزند. اما  به محض این‌که گزینه‌های دیگری در دسترس مردم قرار بگیرد باعث می‌شود تحمیل هزینه‌های پارکینگ به راننده‌ها، رانندگی را شبیه به رفتن به رستوران برای صرف شام جلوه دهد. تیلور گفت: شما هر شب این کار را انجام نمی‌دهید، اما وقتی انجام می‌دهید این کار لذت‌بخش است.

جلوگیری از تغییرات اقلیمی: مسئولیت مردم

تیلور در مورد جلوگیری از تغییرات اقلیمی گفت: «اگر مردم به شکل‌های مختلف مسئولیت بیشتری در قبال این هزینه‌ها داشتند در زمان استفاده از آن‌ها خیلی عاقلانه‌تر عمل می‌کردند. به جای این‌که رانندگی حالت پیش‌فرض هر سفر باشد، تبدیل به یکی از مجموعه انتخاب‌هایی می‌شد که مزایا و معایب خودش را دارد.»

مزیت کاهش استفاده از خودرو چیست؟

بازار آزاد به به تنهایی مسئول ایجاد برتری خودروها نبوده است و دولت هم نقش مهمی در این زمینه ایفا کرده است. دولت قدرت این را دارد که روش استفاده آمریکایی‌های شهرنشین از خودروهای خود را تغییر دهد، اما انجام این کار در مقیاسی که برای مبارزه واقعی با تغییرات آب و هوایی لازم است کار آسانی نیست.

برنامه‌ریزان شهری با مقرراتی که باعث ترویج رانندگی می‌شوند مبارزه می‌کنند و سیاست‌مدارانی که می‌خواهند این قوانین را تغییر دهند معمولا با مخالفت رای دهندگان مواجه می‌شوند. برای غلبه بر این موضوع باید به یاد داشته باشید که لازم نیست همه تغییرات بزرگ باشند. بله، افزایش مالیات بر بنزین ممکن است برای جلوگیری از تغییرات اقلیمی مفید باشد اما اقدامات محبوب‌تری مانند ایجاد مسیرهای دوچرخه سواری هم به این مسئله کمک خواهند کرد. به عنوان مثال، پیشرفت‌های تدریجی، مانند مقررات جدید منطقه‌بندی که به صورت هم‌زمان در چند محله اجرا می‌شوند، می‌توانند در بلندمدت تاثیرات زیادی داشته باشند.

جمع‌بندی

همچنین داشتن یک شهر چندوجهی به معنای منسوخ شدن خودروها نیست. برای طی کردن برخی از مسافت‌ها مانند رفتن به یک فروشگاه سخت افزار همیشه به وسایل نقلیه نیاز دارید، همچنین نقشی هم برای اشتراک‌گذاری رانندگی وجود دارد. اما باید سیاست‌هایی اجرا شوند که ما را مطمئن کنند برای سایر راه‌های حمل و نقل هم اهمیت یکسانی قائل می‌شوند. این باعث حفظ امنیت بیشتر می‌شود و شاید زندگی شادتری به ما ارائه دهد و شانس بهتری برای دوام آوردن در اختیار سیاره ما قرار می‌دهد.